پاتریشیا دیویس، یک جنگ نود ساله

پاتریشیا دیویس
به نظر شما تا چند سالگی فرصت داریم تا برای خودمان بجنگیم؟
شاید اگر حدود سی یا چهل ساله باشید حتما از زبان اطرافیان شنیده اید که میگویند “تا اینجا که تحمل کردی، بعد از این هم میتونی تحمل کنی، مگه چند سال زنده ای”
اما به نظر شما تا چه زمان واقعا باید برای خودمان بجنگیم؟ مثلا اگر به ۴۰ سالگی رسیدیم دیگر برای هویتمان تلاش نکنیم؟
۵۰ سالگی چطور؟ یا ۶۰ سالگی!

اما پاتریشیا دیویس تا ۹۰ سالگی برای هویت واقعی اش جنگید تا ثابت کند هیچگاه دیر نیست!
در ادامه با محتا باشید!

پاتریشیا، کهنه سرباز جنگ جهانی دوم که با نام پیتر متولد شده است یک ترنس زن است و در سن نود سالگی تصمیم گرفته تا به دنبال خود واقعی اش باشد.

او میگوید: مثل این میماند که یک بار بزرگ را از روی دوشم برداشتم. من با دروغ زندگی میکردم.

او در سه سالگی متوجه شد که تفاوتی بین هویتش و اندام جنسی اش است اما از ترس اینکه مجبور به درمان های اشتباه مانند الکتروشوک نشود هیچگاه چیزی نگفت.

او میگوید: آن ها فکر میکنند با این کار (الکتروشوک) دارند به شما لطف می کنند اما نمیدانستند این واقعا نمیتواند شما را درمان کند

درمانی که در آن زمان برای افراد ترنس یک اجبار بود
پاتریشیا ادامه می دهد: من حدود چهار سالگی دیگر نمیخواستم با پسرها بازی کنم، اسباب بازی های پسرانه را دوست نداشتم. در عوض من میخواستم یک میز اتو برای خودم داشته باشم.
من همیشه مجذوب زنان می شدم، اما نه از نظر جنسی. من میخواستم مثل آن ها باشم. میحواستم خودم هم یک زن باشم
آن زمان ها فضای امنی وجود نداشت و مردم نمیدانستند ترنس بودن یعنی چه.
واقعا فضای امنی وجود نداشت و من مجبور بودم ساکت باشم تا امروز که احساس میکنم فضای بهتری وجود دارد. یرای همین اصلا پشیمان نیستم که چرا اینقدر طول کشیده است.

در آوریل ۱۹۴۵ و در سن ۱۸ سالگی او وارد ارتش شد، یعنی اخرین ماه جنگ جهانی دوم.

پاتریشیا با این موضوع شوخی میکند و می گوید: وقتی هیتلر شنید که من برای مبارزه با او وارد میدان شدم از ترس جنگ را تمام کرده و تسلیم شده است.

با اتمام جنگ جهانی او به شرق دور برای مبارزه با ژاپن و سپس و به هند و آفریقا اعزام شد تا دوران خدمتش را اینطور گذرانده باشد.

او در سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ به خدمت ارتش انگلستان درآمد و ترس او بیشتر شد زیرا اگر اعلام میکرد یک ترنس است حتما از ارتش اخراج می شد. پاتریشیا نمی دانست احساسات خود را چگونه توصیف کند زیرا خودش هم درباره موضوع ترنس به خوبی چیزی نمیدانست و فقط یک بار کلمه ترنس را از یک برنامه تلویزیونی در سال ۱۹۷۰ شنیده بود و میدانست اگر چیزی بگوید همه فکر میکنند او یک همجنسگرا است.

او سالها بعد مجبور به ازدواج شد اما اولین کسی هم که فهمید او یک ترنس است همسرش بود.
او رازش را در سال ۱۹۸۷ با همسرش در میان گذاشته بود.
او و همسرش مدت ۶۳ سال با هم زندگی کردند تا سرانجام همسر پاتریشیا در سال ۲۰۱۱ درگذشت.

خودش می گوید: من حدودا ۶۰ سالم بود که رازم را با همسرم در میان گذاشتم. او بسیار دلسوزانه برخورد کرد و من را بسیار کمک کرد اما توافق کردیم تا این راز بین خودمان بماند و کسی از آن مطلع نشود.

همسر پاتریشیا به او اجازه داده بود تا از لباس ها و جواهراتش استفاده کند و در خلوت آن را بپوشد اما نوجوان های همسایه یک بار به صورت اتفاقی پاتریشیا را در لباس های زنانه دیده بودند و شروع به اذیت این خانواده کردند.
اذیتی که البته زیاد طول نکشید و با اطلاع پاتریشیا به پلیس دیگر تمام شد.

پاتریشیا چندی پیش تصمیم گرفت تا آرام آرام به خود واقعی اش برسد. او ابتدا موضوع را همسایه هایش در میان گذاشت و اتفاقا حمایت آن ها را دریافت کرد و همه آن ها گفتند که او نباید نگران باشد و همراه او هستند.

البته خودش اعتقاد دارد کماکان فضای امن صد در صدی وجود ندارد اما هرچه باشد بسیار بهتر از گذشته است.
بسیار از مردم در فیلم ها و برنامه های تلویزیونی با موضوع ترنس ها اشنا شده اند و دیگر پاتریشیا را اذیت نمیکنند.

پاتریشیا می گوید: من عضو انجمن زنان شده ام و با آن ها صحبت میکنم و اوقات خوبی با هم داریم. این بخش جدید زندگی من است.

او نام پاتریشیا را از کودکی در ذهن داشته، زمانی که یک دختر بچه را با این نام دیده بود و از همان زمان دلش میخواست یک روز اسم خودش هم پاتریشیا باشد

او دیگر به خود واقعی اش رسیده و کسی او را یک مرد نمی شناسد.
این درست است که شاید سالهای زیادی از عمرش رفته باشد اما او همیشه نیمه پر لیوان را نگاه کرده و هیچگاه ناامید نشده است.

حالا فکر میکنید تا چند سالگی فرصت داریم تا برای هویتمان بجنگیم؟

People

:لینک کوتاه
http://www.mahtaa.com/?p=3952464

درباره نویسنده

محتا یک وبسایت گروهی است که به صورت رایگان جدیدترین آموزش ها، اخبار و مطالب مربوط به تراجنسی در دنیا و ایران را ارائه می‌کند

مطالب مرتبط

2 نظر

  1. امیر

    عالی بودمن خودم سالهاست که با خودم جنگیده ام ولی مدت کوتاهیست که جرات میکنم به نزدیک ترین کسانم بگویم من یک مرد هستم . و جالبه که اونها هنوزم شوخی فرض میکنن.من ترنس مردی هستم که در ۴۴ سالگی مطمینم حتی اکر جراحی نکنم دیگر نمیخواهم هیچ کس منرا زن بداند.و دقیقا الان است که حتی ترس از طرد شدن ندارم.

    پاسخ
    1. سارا

      چقدر خوب. من هم یک ترنس جندر زن هستم که برای خوب شدن ازدواج کردم اما خوب نشدم و حالا با همسرم مشکل خیلی زیادی دارم اما تا بحال جرات نکردم بهش حقیقت رو بگم اون الان فکر میکنه من همج** که باهاش نمیتونم مثل یه شوهرواقعی رفتار کنم. در ضمن گرایش جنسی من با جندریتی م مطابقث داره و نمیتونم با همسرم رابطه مداوم و دلخواه اون داشته باشم.حالا دارم سعی میکنم بهش بگم درون من با ظاهرم کاملن فرق داره و من نمیتونم نقش یک مرد رو بپذیرم.

      پاسخ

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شکلک‌ها

SmileBig SmileGrinLaughFrownBig FrownCryNeutralWinkKissRazzChicCoolAngryReally AngryConfusedQuestionThinkingPainShockYesNo

دانلود آهنگ جدید

پنل اس ام اس

ارسال پیامک بلک لیست

پنل اس ام اس رایگان

ارسال بلک لیست

کارشناس رسمی دادگستری

طراحی سایت